Deszcz w dolinie nie padał; wisiał w powietrzu niczym zimny, szary całun, otulający ostre kamienie rodowego domu. W środku unosił się zapach zwietrzałego kadzidła i metaliczny aromat niemytego srebra. Zainab siedziała w kącie salonu; jej świat był gobelinem faktur i ech. Rozpoznała precyzyjne skrzypienie desek podłogi, zwiastujące przybycie ojca: głuchy, rytmiczny odgłos, niosący ciężar człowieka, który uważał swój rodowód za rozpadający się pomnik.
Miała dwadzieścia jeden lat i w oczach ojca Malika była niczym rozbite szkło. Dla niego jej ślepota nie była przeszkodą; była boską zniewagą, plamą na nieskazitelnej reputacji rodziny, która handlowała estetyką i pozycją społeczną. Jej siostry, Amina i Laila, były złotymi posągami w swojej galerii: o błyszczących oczach i ostrych językach. Zainab była jedynie cieniem, który rzucały.
Połów nie przyszedł wraz ze słowem, ale z zapachem: wszechobecnym, ziemistym zapachem ulicy, który został wniesiony do sterylnego domu.
„Wstawaj, 'Ty'” – głos ojca brzmiał szorstko. Nigdy nie zwracał się do niej po imieniu. Nazwanie czegoś oznaczało uznanie jej duszy.
Zainab wstała i przesunęła palcami po aksamitnej tapicerce fotela. Wyczuła czyjąś obecność w pokoju: zapach dymu drzewnego, taniego tytoniu i ozonu nadchodzącej burzy.
„Meczet ma mnóstwo gęb do wykarmienia” – powiedział Malik, a w jego głosie słychać było okrutną ulgę. „Jeden z nich zgodził się cię przyjąć. Jutro wyjdziesz za mąż. Żebrak. Ślepe brzemię dla złamanego człowieka. Idealna symetria, nie sądzisz?”
Zapadła natychmiastowa cisza. Zainab poczuła, jak krew odpływa jej z kończyn, a palce sztywnieją. Nie płakała. Łzy były walutą, którą wyczerpała do dziesiątego roku życia. Po prostu czuła, jak świat się chwieje.
Ślub był głuchym odgłosem kroków i stłumionym, urywanym śmiechem. Odbył się na błotnistym dziedzińcu domu miejscowego urzędnika, z dala od wzroku wiejskiej elity. Zainab miała na sobie szorstką lnianą suknię: ostatnią zniewagę dla sióstr. Poczuła, jak obca dłoń chwyta ją za zrogowaciałą dłoń. Jej uścisk był mocny, zaskakująco mocny, ale rękaw był podarty, a materiał strzępił się na nadgarstku.
„Ona teraz jest twoim problemem” – warknął Malik, a dźwięk ten przypominał trzask drzwi zamykających się po całym życiu.
Mężczyzna, Yusha, milczał. Odciągnął ją od jedynego domu, jaki kiedykolwiek znał, pewnym krokiem, nawet w błocie. Szli godzinami, zostawiając za sobą zapach jaśminu i polerowanego drewna, zastąpiony słonawym, rozkładającym się zapachem brzegów rzeki i gęstym, wilgotnym powietrzem na obrzeżach miasta.
Ich domem była chata, która wzdychała przy każdym podmuchu wiatru. Pachniała wilgotną ziemią i starą sadzą.
