Sfałszowany podpis na niedawnym aneksie na nazwisko beneficjenta i kwota płatności, która ściska ci serce. W dolnym rogu, nieomylnym charakterem pisma Mauricia, cztery słowa, które jednym gwałtownym pociągnięciem wymazują sen, wątpliwości i zaprzeczenie.
Jutro w nocy. Niech to będzie naturalne.
Słyszysz kroki na korytarzu. Przez chwilę ogarnia cię chęć ucieczki, ale dokąd? Z jakimi pieniędzmi? I jak szybko może biec kobieta, skoro zbliżający się do niej mężczyzna już zaplanował jej śmierć? Wsuwasz małą kopię umowy ubezpieczeniowej do kieszeni szlafroka, wkładasz uszkodzony naszyjnik z powrotem do szklanki i wracasz akurat w chwili, gdy Mauricio wchodzi do kuchni, drapiąc się po karku, jakby to był zwyczajny poranek. Jego wzrok natychmiast pada na blat.
„Wstajesz wcześnie” – mówi.
Zmuszasz się do ziewnięcia. „Nie mogłem spać”.
Wtedy zauważa szklankę. Przeszywający, odrażający błysk przecina mu twarz, zanim go połyka. „Co się stało?”
Wzruszasz ramionami. „Chyba tani metal. Przepraszam.”
Na dwie sekundy w pokoju zapada ciężka cisza. Potem wybucha cichym, miarowym śmiechem, który dudni o kafelki między wami. „To dziwne” – mówi. „Cofam to.”
Przyglądasz mu się jak saperzy badają przewody. „Oczywiście.”
